Η κατευθυνόμενη ευαισθητοποίηση

Η φωτογραφία του μικρού Ομράν και η κατευθυνόμενη la carte ευαισθητοποίηση

Μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Ή μήπως όχι; Μήπως περάσαμε στην εποχή όπου μια φωτογραφία μπορεί να αποκρύψει χίλιες αλήθειες; 

Η μάχη στο Χαλέπι είναι ίσως η πιο σημαντική (έως τώρα) μάχη του πολέμου στη Συρία. Στις 17 Αυγούστου (οι ημερομηνίες έχουν σημασία) οι συριακές δυνάμεις, μαζί με τις δυνάμεις της Χεζμπολάχ και υποστηριζόμενες από τη ρωσική αεροπορία, προσέβαλαν το κέντρο επιχειρήσεων του «Jaish al-Fatah» στο νοτιοδυτικό Χαλέπι, τη περιοχή 1070 και τη βάση πυροβολικού στο Ramouseh. Οι δυνάμεις των τζιχαντιστών, παρ όλη την σφοδρή αντεπίθεση που πραγματοποίησαν, δεν ανέκτησαν τον έλεγχο.

Στις 18 Αυγούστου οι συριακές δυνάμεις είχαν απελευθερώσει το 80% της περιοχής, τις συνοικίες Qarassi, al-Amiriyah και το λόφο al-Jam’iyat και οι δυνάμεις του «Jaish al-Fatah» είχαν εγκλωβιστεί στο νότιο, (ανίκανες να επιχειρήσουν εκεί, λόγω των αεροπορικών επιχειρήσεων) και στο ανατολικό τμήμα. Ο στόχος των συριακών δυνάμεων είναι ο άξονας Huwayz – Qarassi ώστε να αποκοπεί κάθε δυνατότητα ανεφοδιασμού και ενίσχυσης των δυνάμεων των τζιχαντιστών. Ο έλεγχος αυτού του άξονα θα σήμαινε αυτόματα την παράδοση τους και τον πλήρη έλεγχο της πόλης από τις συριακές δυνάμεις, με ότι αυτό συνεπάγεται για την εξέλιξη του πολέμου.

Μόνη σωτηρία για τις δυνάμεις των τζιχαντιστών θα αποτελούσε μια μικρή εκεχειρία, που θα τους επέτρεπε να ανασυνταχθούν και να ανεφοδιαστούν. Και ιδού το θαύμα! Ακριβώς αυτή τη στιγμή «εμφανίζεται» το ρεπορτάζ για τον μικρό Ομράν. Από το κανάλι του Κατάρ αρχικά (χώρα τροφοδότη – διαμεσολαβητή του ΝΑΤΟ – των τζιχαντιστών). Στη συνέχεια το ρεπορτάζ αναπαράγεται από όλα τα δυτικά ΜΜΕ και τα «κανάλια αντικειμενικής πληροφόρησης» που ελέγχουν και χειραγωγούν τα κοινωνικά δίκτυα.

Η «διεθνής κοινότητα» απαιτεί «εκεχειρία» και «ανθρωπιστική βοήθεια» στη πόλη, «ανθρωπιστική βοήθεια» που στη πράξη σημαίνει άνοιγμα διαδρόμων ανεφοδιασμού για τους τζιχαντιστές. 

http://www.filoumenos.com/diafora/apopseis/16876-i-fotografia-tou-mikroy-omran-kai-i-katefthynomeni-la-carte-evaisthitopoiisi.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+Anartiseis+%28anartiseis%29

Του ΑΝΔΡΕΑ ΖΑΦΕΙΡΗ

Τι συνέβει τελικά με τις τράπεζες;

Τι συνέβει τελικά με τις τράπεζες;

Τράπεζες, ένα Διαρκές Έγκλημα

Χρεωθήκαμε 46 δις για να ανακεφαλαιοποιήσουμε τις 4 συστημικές τράπεζες για να τις σώσουμε, και τώρα πουλήθηκαν για 6 δις! Και μάλιστα αποκλειστήκαμε εμείς οι Έλληνες (Δημόσιο αλλά και πολίτες) από το να αγοράσουμε. Ποιος θα το πίστευε, μια αριστερή κυβέρνηση να «πουλήσει» τον λαό της, και να ξεπουλήσει τα ασημικά της οικογένειας έναντι πινακίου φακής. 

Λ. Γ. 01.12.2015




 

Γιατί δεν έχουμε πολιτικούς ηγέτες που να εμπνέουν;

Γιατί δεν έχουμε πολιτικούς ηγέτες που να εμπνέουν;

Το σύνηθες ερώτημα που ακούγεται ανά την Ελλάδα είναι: Γιατί δεν έχουμε πολιτικούς ηγέτες που να εμπνέουν και να εκφράζουν μεγάλες ιδέες; Ουσιαστικά υπονοείται ότι κάπου πρέπει να υπάρχει μια πεφωτισμένη ηγεσία που θα έλθει και θα τα αλλάξει/διορθώσει όλα. Η απάντηση είναι απλή: η πολιτική ηγεσία αντανακλά αυτό που είναι ο λαός ή, ορθότερα, αυτό που θέλει ο λαός. Δεν μπορεί να προκύψει πεφωτισμένη ηγεσία από έναν λαό που δεν ψηφίζει με υψηλόφρονα κριτήρια.

Ενα από τα πράγματα που έχουμε επιτύχει ύστερα από 185 χρόνια επίσημης ανεξαρτησίας είναι ότι η πολιτική ηγεσία δεν μας προκύπτει αλλά εκλέγεται. Παρά τα φημολογούμενα (και συχνά βάσιμα) περί εκλεκτικών προτιμήσεων κάποιων πρεσβειών προς Ελληνες πολιτικούς ηγέτες, οι εκλογείς δεν πιέζονται από κάποιον Αμερικανό, Γερμανό ή Ρώσο κατά την επιλογή του τοπικού βουλευτή τους.

Στη νεότερη ελληνική ιστορία, κατά τη χρονική στιγμή που ξεσπούν οι σοβαρές κρίσεις, οι πολιτικές μας ηγεσίες είναι κατώτερες των περιστάσεων. Εχουν εκλεγεί για άλλο σκοπό, κατά κανόνα για την ικανοποίηση των μικροκομματικών, απολύτως ωφελιμιστικών σε ατομικό επίπεδο προσδοκιών των ψηφοφόρων: για τον διορισμό (διαχρονικό αίτημα), για την κατάργηση των φόρων (επίσης διαχρονικό με πλέον εμβληματική την περίοδο Θεόδωρου Δηλιγιάννη πριν από το 1897), για την τοποθέτηση του δημοσίου υπαλλήλου σε καλύτερη υπηρεσία, για τη μετάθεση του στρατευμένου, για να γυρίσει το παιδί από τον πολυετή πόλεμο (βλ. 1920), για το σβήσιμο της κλήσης κ.λπ.

Η εμφάνιση σοβαρών ηγεσιών μετά την κρίση είναι ευεξήγητη. Οι ηγέτες εμφανίζονται όταν τους αναζητεί ο λαός. Για την ακρίβεια, εμφανίζονται επειδή ακριβώς τους αναζητεί ο λαός. Τι πιθανότητες είχε να εκλεγεί πριν από το 2010 ένα άτομο με ηγετικές ικανότητες που θα μπορούσε να βάλει σε τάξη τα δημοσιονομικά πράγματα της χώρας; Μηδενικές. Σήμερα, όμως, αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε.

http://www.kathimerini.gr/871009/article/epikairothta/politikh/poy-kryvesai-pefwtismenh-hgesia

 

Οι αριθμοί το δείχνουν ξεκάθαρα, το παιχνίδι έχει χαθεί.

Οι αριθμοί το δείχνουν ξεκάθαρα, το παιχνίδι έχει χαθεί.

Δεν βγαίνουν οι αριθμοί

Οφειλές

-91 δις οφειλές ιδιωτών στο κράτος

-15 δις οφειλές ιδιωτών και οργανισμών στα ασφαλιστικά ταμεία

-6 δις οφειλές του κράτους σε ιδιώτες

Έσοδα / Έξοδα / Χρέος

-30 δις κατ έτος συντάξεις

-15 δις κατ έτος μισθοί

-44 δις έσοδα

-330 δις χρέος

Άνθρωποι

-3.000.000 συνταξιούχοι

-1,500.000 άνεργοι

-1.000.000 ημιαπαχολούμενοι

-2.900.000 ελεύθεροι επαγγελματίες κ εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα

-700.000 δημόσιοι υπάλληλοι

Δημογραφικό

-Οι γεννήσεις μειώνονται και πολλά νέα παιδιά μεταναστεύουν

-Εισροές προσφύγων λαθρομεταναστών κυρίως μικρών ηλικιών και αυξημένες γεννήσεις

Επίλογος

44 δις έσοδα, 30 δις για συντάξεις κ 15 δις για τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων το 2015. Δηλαδή τα έσοδα είναι λιγότερα από τα έξοδα που απαιτούνται για συντάξεις και μισθούς.

2.900.000 εργαζόμενοι στο ιδιωτικό τομέα θα πρέπει να συντηρήσουν τους 1.000.000 εργαζόμενους στον στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα, τους 1.500.000 ανέργους, τους 3.000.000 συνταξιούχους, τις ασφαλιστικές εισφορές όλων, τις συντάξεις όλων, τους μισθούς στο δημόσιο, τα εφάπαξ δικαστικών/στρατιωτικών/καθηγητών κλπ, τις κρατικές και δημοτικές εταιρείες, τις δαπάνες στην υγεία την παιδεία την άμυνα, την αναπτυξιακή προοπτική και φυσικά να αποπληρώσουν το δημόσιο χρέος των 330 δις.

Στην άλλη μεριά του Αιγαίου στήνεται ένα νέο χαλιφάτο, πολλοί νέοι μας φεύγουν στο εξωτερικό ενώ την ίδια στιγμή ενσωματώνονται μουσουλμανικοί πληθυσμοί.

Οι αριθμοί το δείχνουν ξεκάθαρα, το παιχνίδι έχει χαθεί.

ΦΑΤ

Με αφορμή την διαγραφή του Γερμανικού χρέους το 1953, ο Τσίπρας ζήτησε διαγραφή και του Ελληνικού χρέους

Με αφορμή την διαγραφή του Γερμανικού χρέους το 1953, ο Τσίπρας ζήτησε διαγραφή και του Ελληνικού χρέους.

Κύριε Τσίπρα,

Επιζητείτε από την Ευρώπη την ιδια αλληλεγγύη που επέδειξαν οι συμμαχοι εναντι της Γερμανιας το 1953, και καταλήγετε λέγοντας οτι οφείλει (η Ευρώπη) ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο που θα διασφαλίζει την ευημερία των λαών της.

Τι εννοείτε αναφερόμενος σε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο; Πως το εννοείται; Τι θα περιλαμβάνει; Με ποια μεθοδολογία θα εξασφαλίζεται η ευημερία των λαών της Ευρώπης;

Προσωπικά, μου δίνετε την εντύπωση ότι θέλετε μια κάνουλα ανοιχτή που να τρέχει χρήμα και αυτό θα σας δώσει την δυνατότητα να στήσετε το δικό σας πελατολόγιο.

Αν η Ευρώπη συναινέσει στο κούρεμα του χρέους τότε αυτό που θα συμβεί στην Ελλάδα θα είναι το εξής:

Ο κος Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ θα πανηγυρίζουν έξαλα την επιτυχία τους και θα το κάνουν σημαία σε μια ατελείωτη προεκλογική εκστρατεία. Θα το εμφανίζουν σαν τεράστια επιτυχία και θα υπόσχονται έφεξες ξέφρενη ανάπτυξη. Όπως κάνουν όλοι από το 2009.

Τι θα έχει γίνει 10 χρόνια μετά;

Νομίζω ότι όλοι γνωρίζουν την απάντηση. Το χρέος θα εκτινάσσεται και η χώρα θα καταρρέει. Η κυβέρνηση που κυνηγάει την ιδιωτική πρωτοβουλία και την ελεύθερη οικονομία θα προσπαθήσει με άνεση τώρα να στήσει το δικό της κομματικό κράτος και να γαντζωθεί στο κυνήγι της εξουσίας για όσο περισσότερο μπορεί.

Οι αριθμοί το δείχνουν ξεκάθαρα, το παιχνίδι έχει χαθεί.

ΦΑΤ


Η πλήρη ανάρτηση του Αλέξη Τσίπρα

«Σαν σήμερα, στις 8 Αυγούστου του 1953, ολοκληρώνεται η σχεδόν 6μηνη διαπραγμάτευση ανάμεσα στη Γερμανία και τους πιστωτές της, με την υπογραφή της «Συμφωνίας του Λονδίνου». Η καταχρεωμένη και κατεστραμμένη από τον πόλεμο Γερμανία απολαμβάνει τη μέγιστη κίνηση αλληλεγγύης στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία με τη διαγραφή του 60% του χρέους της, αποπληρωμή σε 30 χρόνια και ρήτρα εμπορικού πλεονάσματος. Η Συμφωνία υλοποιείται και με την υπογραφή της Ελλάδας. Ο ΣΥΡΙΖΑ από την εποχή που βρισκόταν στην αντιπολίτευση αλλά και σήμερα ως κυβέρνηση θέτει επί τάπητος το ζήτημα του ελληνικού χρέους έχοντας πλέον κερδίσει σημαντικό έδαφος με συγκεκριμένα αποτελέσματα που αποτυπώνονται στην απόφαση του Eurogroup της 24ης Μαΐου.

Η Ευρώπη οφείλει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, να στρέψει το βλέμμα της στο μέλλον, συνυπογράφοντας ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο που θα διασφαλίζει την ευημερία των λαών της».

Όπως και οι κυβερνήσεις μας

Όπως και οι κυβερνήσεις μας

http://perierga.gr/2016/08/%cf%84%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b9%ce%ac-%cf%80%ce%b5%cf%84%ce%ac%ce%bd%ce%b5-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bc%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b1/?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+Periergagr+%28Perierga.gr%29

Μέχρι το 1960 τα γαλλικά λεξικά ερμήνευαν τον Έλληνα ως «απατεώνα»

Μέχρι το 1960 τα γαλλικά λεξικά ερμήνευαν τον Έλληνα ως «απατεώνα»

Το ξέρατε ότι αν κάποιος άνοιγε ένα γαλλικό λεξικό του 1960 ή και παλαιότερο και αναζητούσε την ερμηνεία της λέξης Έλληνας αυτό που θα έβρισκε σαν εξήγηση θα ήταν απατεώνας, λωποδύτης και παλιάνθρωπος; 

Πριν από 44 χρόνια, στις 4 Αυγούστου του 1960 και έπειτα από παρέμβαση της ελληνικής πρεσβείας στο Παρίσι, απαλείφθηκαν από γνωστό γαλλικό λεξικό οι ερμηνείες του λήμματος grec (Έλληνας) ως απατεώνας, λωποδύτης, παλιάνθρωπος. Συγκεκριμένα το διάσημο και έγκριτο γαλλικό λεξικό Larousse Dictionnaire στις σελίδες του φιλοξενούσε τη λέξη Grec και η ερμηνεία που έδινε δεν ήταν Έλληνας αλλά απατεώνας, λωποδύτης και παλιάνθρωπος.  Αν πέσει στα χέρια σας κανένα κάπως παλιό (προπολεμικό) αγγλικό ή γαλλικό λεξικό, και αναζητήσετε το λήμμα Greek ή grec (Έλληνας) θα δείτε, μετά τις κυριολεκτικές σημασίες, την όχι και τόσο κολακευτική σημασία «χαρτοκλέφτης, απατεώνας».

Λέγεται ότι μια επιτροπή Ελλήνων λογίων διαμαρτυρήθηκε στους υπεύθυνους των μεγάλων λεξικών, του Λιτρέ και του Λαρούς και του Ρομπέρ, κι έτσι η προσβλητική σημασία απαλείφθηκε από τα λεξικά. Σε μιαν άλλη, μάλλον αναξιόπιστη πηγή ακούγεται ότι έγινε και επίσημο διπλωματικό διάβημα προς τη Γαλλική Ακαδημία (αυτά την εποχή που η γαλλική γλώσσα κυριαρχούσε, δηλαδή προπολεμικά).

Έλληνας λοιπόν σήμαινε: Πονηρός, πανούργος, κατεργάρης· απατεώνας, ιδίως χαρτοκλέφτης. Πότε υπήρχε η σημασία αυτή; Στα Γαλλικά, καταγράφεται πρώτη φορά το 1721, αλλά βρίσκει τη μεγάλη της χρήση από το 1750 και σε όλο τον 19ο αιώνα. Στον εικοστό αιώνα φαίνεται να ατονεί, και μεταπολεμικά μπορούμε πια να πούμε ότι έχει σχεδόν πάψει να χρησιμοποιείται. Παρόμοια πορεία έχουμε και στα Aγγλικά.

Η αναφορά στους Greek = χαρτοκλέφτες δεν έχει βέβαια σχέση με τους Έλληνες της εποχής, αν και σε αρκετές περιπτώσεις γίνεται μια φευγαλέα σύγκριση με τους αρχαίους Έλληνες. Σε αυτά τα έργα, με τον όρο Modern Greeks δεν εννοούνται οι σύγχρονοι Έλληνες αλλά οι χαρτοπαίκτες της εποχής. Για παράδειγμα, στο The pursuits of fashion (1810) ο Edward Goulburn αναφέρει ότι οι όροι gamblers και Greeks είναι συνώνυμοι αλλά ο Greek είναι ο πιο αξιοσέβαστος χαρτοπαίκτης.

Η σημασία υπάρχει επίσης και στα λεξικά της αργκό/σλαγκ αλλά και το νεότερο λεξικό της αργκό των εκδ. Λαρούς. Συγκεκριμένα, στην έκδοση του 1990, η πρώτη σημασία του λήμματος grec είναι Tricheur habile (επιδέξιος χαρτοκλέφτης) και μας δίνει την πληροφορία ότι «όταν ο Έλληνας δρα σε καφενείο ή σε φιλική συγκέντρωση.

http://perierga.gr/2016/08/%ce%ad%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%b1%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%b5%cf%8e%ce%bd%ce%b1%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%b1-%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%bb%ce%b5%ce%be%ce%b9%ce%ba%ce%ac/?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+Periergagr+%28Perierga.gr%29

07 Αυγούστου 2016

πηγή: protothema.gr

Περί συνδικαλισμού

Περί συνδικαλισμού

(και στον στρατό)

Αν θεωρήσουμε, απλουστευτικά αλλά πολύ καίρια, ότι συνδικαλισμός είναι η συλλογική (και εκπροσωπούμενη) δράση των εργαζομένων για τα δικαιώματα τους, τα συμφέροντα τους και την προστασία τους από αυθαιρεσίες του εργοδότη, τότε θα καταλάβουμε ότι αυτό δεν εκπληρούται ούτε σε μικρό ποσοστό στην Ελλάδα. Ο συνδικαλισμός καπελώνεται από τα κόμματα και δρα διττά α) σύμφωνα με το κομματικό συμφέρον και β) σύμφωνα με τα προσωπικά ατομικά συμφέροντα και φιλοδοξίες του συνδικαλιστή.

Τα τελευταία συνοπτικώς είναι:
-Απολαμβάνουν τις συνδικαλιστικές άδειες και εν τέλει εργάζονται ελάχιστα έως καθόλου.
-Συμμετέχουν, αμειβόμενα, σε πλήθος διοικητικά συμβούλια.
-Συμμετέχουν σε πειθαρχικά και λοιπά συμβούλια και έτσι να ρίχνουν στα μαλακά παρεκτρεπομένους συναδέλφους (ρουσφέτια τα οποία εξαργυρώνουν όταν διεκδικούν πχ βουλευτικό αξίωμα)
-Απολαμβάνουν πρόσθετη σύνταξη για την συνδικαλιστική τους δράση (αυτό ίσχυε  παλαιότερα, δεν ξέρω αν καταργήθηκε τώρα σε καιρό λιτότητας και μνημονίων).

Αν προσθέσει κανείς την ιδεολογική αντίθεση προς τον εργοδότη, που συχνότατα εμφανίζεται όχι διεκδικητικά αλλά εκδικητικά με ταξικούς ορούς και οδηγεί επιχειρήσεις σε μαρασμό η κλείσιμο (τρανό παράδειγμα η Πιρέλλι, αλλά και η Ολυμπιακή και πολλές άλλες), καταλαβαίνουμε ότι οι συνδικαλιστές, έτσι μαχόμενοι τον εργοδότη, δεν δρουν σύμφωνα με τα συμφέροντα των εργαζομένων αλλά ενάντια σ’ αυτά!

Όσοι έχουμε υπηρετήσει στρατιωτική θητεία ξέρουμε ότι ο στρατός και η αποτελεσματικότητά του βασίζεται στην αναντίρρητη πειθαρχία. Η πειθαρχία αυτή φτάνει μέχρι του σημείου, όταν πάρεις διαταγή για μιά αποστολή που μπορεί να σημαίνει ότι διακινδυνεύεις την ζωή σου, να οφείλεις να υπακούσεις.

Εδώ εναντίον τίνος θα μάχονται οι συνδικαλιστές? Εναντίον του Διοικητή τους? Εναντίον του πολιτικού προϊσταμένου τους Υπουργού? Αδιανόητα πράγματα!

ΛΓ

04 Αυγούστου 2016