Γράφει ο Μακροδημόπουλος Δημήτρης
Αν συγκρίνει κανείς τον τρόπο που
ο Μαριάνο Ραχόι και ο Ντέιβιντ Κάμερον αλλά και η πλειοψηφία του πολιτικού
κόσμου των δύο κρατών αντιμετώπισαν τις αποσχιστικές τάσεις της Καταλωνίας και
της Σκωτίας, θα αντιληφτεί την ύπαρξη δύο διαφορετικών αντιλήψεων για τη
δημοκρατία. Στη Βρετανία, δόθηκε η δυνατότητα στους Σκωτσέζους να αποφασίσουν
το 2014 με δημοψήφισμα για το μέλλον τους, όμως τα βρετανικά κόμματα “πάλεψαν”
στην κυριολεξία προεκλογικά για να πείσουν τους Σκωτσέζους ότι το συμφέρον τους βρίσκεται στη συνύπαρξή
τους με τις άλλες εθνότητες στα πλαίσια της Μ. Βρετανίας και δικαιώθηκαν. Όχι
μόνον με το ποσοστό του 55,3% που έλαβαν οι ενωτικοί αλλά και αργότερα με την
αποδυνάμωση των αποσχιστικών τάσεων αφού το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας στις
πρόσφατες βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου
έλαβε 35 έδρες στη Βουλή των Κοινοτήτων έναντι 56 εδρών που είχε λάβει
το 2015. Βέβαια οι πολιτικές αντιλήψεις, δηλαδή η πολιτική ωριμότητα μιας χώρας
δεν διαμορφώνονται συγκυριακά και στιγμιαία, αλλά είναι το αποτέλεσμα της
πολιτικής της πορείας Στην Βρετανία θα ήταν αδιανόητη η επικράτηση ενός Φράνκο.
